Üsâme bin Zeyd (r.a) anlatıyor:
“Ben Peygamber Efendimiz’in yanında oturuyordum. Hz. Ali ile Hz. Abbâs (r.anhümâ) gelip huzuruna girmek için izin istediler… Allah Rasûlü (s.a.v):
“–Niçin geldiler biliyor musun?” diye sordu.
“–Hayır, bilmiyorum!” dedim.
“–Ama ben biliyorum” buyurdular. İzin verdiler, onlar da içeri girdiler:
“–Ey Allah’ın Rasûlü! Ehlinden sana en sevgili kimdir, sormaya geldik!” dediler. Rasûlullah (s.a.v):
“–Fâtıma bint-i Muhammed” buyurdular. Onlar:
“–Âilenden kimi sevdiğini sormuyoruz, yakınlarından en fazla kimi seviyorsun?” dediler. Allah Rasûlü (s.a.v):
“–Ehlimin bana en sevgili olanı, Allah’ın kendisine nîmetler lutfettiği ve benim de ikram da bulunduğum Üsâme’dir” buyurdular.
“–Pekâlâ, sonra kimdir?” dediler.
“–Sonra Ali bin Ebî Tâlib’dir!” buyurdular.
Bunun üzerine amcası Hz. Abbas (r.a):
“–Ey Allah’ın Rasûlü! Amcanı en sona bıraktın!” dedi. Fahr-i Kâinât Efendimiz de:
“–Ancak Ali hicrette seni geçti, senden önce davrandı!” buyurdular. (Tirmizî, Menâkıb, 40/3819)