Hz. Âişe -radıyallahu anhâ- şöyle anlatıyor:
“Babam Ebû Bekir’in âilesi bize bir gece koyun paçası göndermişti. Allah Rasûlü eti tuttu ben kestim veya ben tutmuştum da O kesmişti.”
Dinleyenlerden birisi:
“–Bunu lâmbasız olarak karanlıkta mı yapıyordunuz?” diye sordu.
Hz. Âişe şöyle cevap verdi:
“–Yanımızda lâmbaya koyacak yağımız olsaydı şüphesiz onu katık yapar yerdik. Bir ay geçerdi de Muhammed (s.a.v)’in âilesi yiyecek bir ekmek bulamaz, ocaklarında tencere kaynamazdı.” (Ahmed, VI, 217; İbn-i Sa‘d, I, 405)
Hz. Ebû Bekir, Rasûlullah (s.a.v)’i ve âilesini kendi nefsine tercih ederdi. Eline bir şey geçtiğinde öncelikle onlara ikram etmek isterdi.