Hz. Ömer (r.a) şöyle anlatır:
“Bedir günü Rasûlullah (s.a.v) müşriklere baktı, onlar bin kişiydiler. Ashâbı ise üç yüz on dokuz kişi idi. Hemen kıbleye yönelip, ellerini kaldırdı. Rabbine sesli olarak şöyle yakarmaya başladı:
«Ey Allah’ım! Bana olan va’dini yerine getir. Allah’ım! Bana zafer ihsân et. Ey Allah’ım! Eğer ehl-i İslâm’ın bu topluluğunu helâk edersen artık yeryüzünde Sana ibâdet edecek kimse kalmayacak!»
Ellerini kaldırmış bir vaziyette tazarru ve niyazlarına öylesine devâm etti ki ridâsı omuzundan düştü. Bunu gören Ebû Bekir (r.a), yanına gelerek ridâsını aldı, omuzuna attı ve yaklaşıp:
“–Ey Allah’ın Rasûlü! Rabbin’e olan niyâzın kâfidir! Allah Teâlâ sana olan va’dini mutlaka yerine getirecektir” dedi.
O sırada Aziz ve Celil olan Allah Teâlâ şu âyet-i kerîmeyi inzâl buyurdu:
«Hani siz Rabbiniz’den imdâd taleb ediyordunuz, O da ‘muhakkak ki ben size meleklerden birbiri ardınca bin(lercesi ile) imdâd edeceğim’ diyerek duânızı kabul buyurmuştu.» (el-Enfâl 8/9)
Gerçekten Hak Teâlâ hazretleri o gün mü’minlere meleklerle yardım etti.” (Müslim, Cihâd, 58; Buhârî, Megâzî, 4)