1. Muhammed Şerif Efendi

Muhammed Şerif, döneminin değerli âlimlerinden biridir. Kur’ân-ı kerim’i hıfzetmiş ve değişik kıraat vecihlerini okuyup icazet alarak Kurrâ sınıfına dâhil olmuştur. Kaynaklarda onun Kütahya müftüsü Abdullah Sıdkı Efendi’nin oğlu olduğu kaydedilmektedir. Babası Abdullah el-Hakkî’nin Tertîb-i Buharî[1] ve el-Feyzü’l-cârî alâ riyâzi ehâdîsi’l-Câmii’s-Sahîh ve ebvâbihi ve kütübihi’l-leâlî isimli eserleri vardır. Dedesi Abdü’l-Baki Efendi’nin ise Haşiyetü’tTelvîh, Şerhul-Esmai’l-Hüsna ve Siracü’l-Mûsâlli adlı eserleri bulunmaktadır. Seyyid Muhammed Şerif 1308 târîhinde Hicaz’da vefat etmiştir. Tertîb-i Zîbâ tarzında Miftâhu’t-tefâsîr diye bilinen Mısbâhu’l-âyati’l-celîleti’l-Furkâniyye ve miftahu’t-tefâsîri’l-cemîleti’l-Kur’âniyye isimli kitabı görebildiğimiz tek eseridir.[2]



[1] Bu eser, biraz sonra inceleyeceğimiz Miftahu’t-Tefâsir tarzında hazırlanmıştır.

[2] Osmanlı Müellifleri, I, 340.