Rasûlullah (s.a.v) Amr b. Avf Oğulları arasında bir kavga çıktığını duydu. Aralarını bulmak için bir grup sahâbî ile birlikte oraya gitti. Onları barıştırmak için bir müddet orada kaldı.
Bu arada namaz vakti gelmişti. Bilâl (r.a), Hz. Ebû Bekir’e:
“–Ebû Bekir! Rasûlullah (s.a.v) gelemedi. Namaz vakti de girdi. İmam olup namaz kıldırır mısın?” diye sordu.
Hz. Ebû Bekir de:
“–Peki, istersen kılalım.” dedi.
Hz. Bilâl ezan okudu, Ebû Bekir (r.a) öne geçip tekbir aldı, müslümanlar da ona tâbi oldular.
Derken Rasûlullah (s.a.v) geldi; safların arasından öne geçti. Bunun üzerine cemaat (Hz. Peygamber’in geldiğini imama haber vermek için) el çırpmaya başladı.
Hz. Ebû Bekir namaz kılarken başını çevirip sağa sola bakmazdı. Cemaat durmadan el çırpınca dönüp bakmak zorunda kaldı. Yanında Rasûlullah’ı görüverdi. Rasûlullah (s.a.v), ona yerinde kalması için işaret etti. Fakat Ebû Bekir ellerini kaldırarak Allah’a hamd etti ve arkadaki safa girinceye kadar geri gitti. O zaman Rasûlullah (s.a.v) öne geçerek namazı kıldırdı. Namaz bitince, cemaate dönerek şunları söyledi:
“–İnsanlar! Namazda bir durum meydana gelince niçin el çırpmaya başladınız? El çırpmak kadınlara mahsustur. Namazda bir durumla karşılaşan kimse «Sübhânallah» desin…”
Sonra Ebû Bekir’e dönerek:
“–Ebû Bekir! Yerinde kal diye işaret ettiğim halde niçin namazı kıldırmadın?” diye sordu.
Hz. Ebû Bekir:
“–Ebû Kuhâfe’nin oğluna Rasûlullah (s.a.v)’in önüne geçip namaz kıldırmak yakışmazdı” cevabını verdi. (Buhârî, Ezân 48, Amel fi’s-salât 3, 16, Sehv 9, Sulh 1, Ahkâm 36; Müslim, Salât 102)