Sus, Sesini Çıkarma!

Hz. Ali t şöyle anlatır:

“Abbas bin Abdulmuttalib’i Ensâr’dan kısacık boylu bir zât esir edip Rasûlullah r Efendimiz’in yanı­na getirince, Abbas:

«–Yâ Rasûlallah! Vallahi beni bu adam esir etmedi. Beni insanların en güzel yüzlüsü, başının saçı iki yana ayrılmış, kır bir ata binmiş, şu cemaat arasın­da göremediğim bir kimse esir etti!» dedi. Ensârî:

«–Yâ Rasûlallah, onu ben esir ettim!» diye ısrar edince Allah Rasûlü r:

«–Sus, sesini çıkarma! Allah seni şerefli bir melekle destekledi!» buyurdu.”^[1]

Hz. Abbas’ı esir ettiğini söyleyen zât, Ensâr’dan Ebu’l-Yeser t olup, çelimsiz ve kısa boylu bir zât idi. Hz. Abbas ise iri yarı bir kişiydi.

Ebu’l-Yeser Hz. Abbas’la karşılaştığında, o ayakta donup kalmış, öylece duruyordu. Ebu’l-Yeser ona:

“–Rasûlullah r seni öldürmekten bizi nehyetti” deyince, Hz. Abbas t şu kadirşinâs cevâbı verdi:

“–Bu, onun akra­ba hakkını ilk gözetmesi, onlara yaptığı ilk iyilik değildir!” (İbn-i Sa‘d, IV, 12)