Ebû Cafer’e:
“–Ali bin Hüseyin, «Biz, onların gönüllerindeki kini söküp attık; onlar artık kardeş olarak köşkler üzerinde karşı karşıya otururlar»[1] âyet-i kerimesinin Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer ve Hz. Ali y hakkında nâzil olduğunu söylüyormuş, ne dersiniz?” diye sordular. O:
“–Evet, Allah’a yemin ederim ki bu âyet onlar hakkında nâzil oldu” dedi. Yanındakiler:
“–Peki, bu âyette sözü edilen kin hangi kindir?” dediler. Şöyle cevap verdi:
“–Câhiliye kinidir. Teymoğulları, Adiyoğulları ve Hâşimoğulları arasında câhiliye devrinde bir kin vardı. Müslüman olup Peygamber r Efendimiz’in dâvetine icabet ettikten sonra bu kini terkedip birbirlerini sevdiler.
Bir gün Hz. Ebû Bekir belinden soğuk almış, hasta yatıyordu. Bunu duyan Hz. Ali t gelmiş, elini ısıtıyor, Hz. Ebû Bekir’in belini ovuyor (veya elini onun beline koyarak) ısıtmaya çalışıyordu. İşte bunun üzerine bu âyet-i kerime nâzil oldu.” (Vâhıdî, s. 282; Suyûtî, Lübâb, s. 141. Krş. İbn-i Kesîr, IV, 457)