Selmâ (r.a) anlatıyor:
Ümmü Seleme’nin yanına girdim, ağlıyordu.
“–Niye ağlıyorsun!” diye sordum. Bana şu cevabı verdi.
“–Şimdi Rasûlullah (s.a.v) Efendimiz’i rüyamda gördüm. Mübârek başında ve sakallarında toprak vardı.
«–Neyiniz var, ey Allah’ın Rasûlü?» dedim:
«–Az evvel Hüseyin’in şehîd edildiğine şâhid oldum!» buyurdular.” (Tirmizî, Menakıb, 30/3771)
Fasih Ahmed Dede Hazretleri gönül yangınını ve muhabbetini şöyle ifade eder:
Hüseyn-i Kerbelâ’nın vâkıât-ı mâtem-engîzi
Zebân u hâme ü savt u hurûf ile edâ olmaz!
Fasîhâ! Nuh felek yâkût-i rummân ile pür olsa
O Mihr-i Âlem’in bir katre kanına bahâ olmaz!