Bir gün Peygamber Efendimiz (s.a.v), mübârek torunları Hz. Hasan ile Hz. Hüseyin’in ellerinden tutup şöyle buyurmuşlardır:
“Kim beni, bu ikisini, bunların baba ve analarını severse Kıyâmet Günü benimle berâber olur.” (Tirmizî, Menâkıb, 20/3733; Ahmed, I, 77)
Yine Allah Rasûlü (s.a.v) Efendimiz:
“Kişi, Kıyâmet Günü sevdiğiyle beraberdir.”[1] buyuruyorlar. O hâlde her mü’min; kimleri sevdiğine, kimleri tuttuğuna ve en fazla kimler hakkında konuştuğuna dikkat etmelidir. Sevgisi, ebedî hayatta fayda vermeyecek şeylerle vaktini zâyî etmemelidir.
[1] Tirmizî, Deavât, 98/3535; Ahmed, IV, 240. Krş. Buhârî, Edeb, 96.