Ömer (r.a) şöyle der:
“Rasûlullah Efendimiz (s.a.v) müslümanlarla alâkalı bir mesele hakkında Hz. Ebû Bekir ile gece geç vakitlere kadar konuşurlardı, ben de onlarla beraber olurdum.” (Tirmizî, Salât, 12/169)
Ebû Bekir (r.a), Nebiyy-i Ekrem (s.a.v) Efendimiz’in vezîri, müşâviri ve en büyük yardımcısıydı.
Rasûl-i Ekrem (s.a.v) Efendimiz, müslüman olmak ve İslâm’ı öğrenmek üzere gelen heyetlerle, Mescid’deki bir direğin yanında görüşürlerdi. Bu sebeple ona “Üstüvânetü’l-Vüfûd: Elçiler Sütunu” ismi verildi.
Ebû Bekir (r.a) teşrîfât işlerinden sorumluydu. Medîne-i Münevvere’ye gelen heyetleri ve misâfirleri karşılar, onlara ön bilgiler verir, Allah Rasûlü’nün yanında nasıl davranmaları gerektiğini öğretirdi. Misafirlerin hizmetlerini Efendimiz’in âzâd ettiği Sevbân (r.a) yapar, Bilâl (r.a) de yemek işlerini tanzim ederdi. Heyetlere bazen ekmekle et, bazen ekmekle süt ikram edilirdi.[1]