Hz. Ebû Bekir (r.a) bir gün kıyâmeti, mîzânı, cenneti, cehennemi, meleklerin saf saf dizilişini, göklerin dürülmesini, dağların savruluşunu, güneşin dürülmesini ve yıldızların saçılmasını hatırlayarak bunlar üzerinde derin bir tefekküre daldı. Sonra da Allah korkusuyla:
“–Şu yeşillikler gibi bir yeşillik olmayı ve bir hayvanın gelerek beni yiyip yok etmesini ne kadar isterdim!” dedi.
Bunun üzerine:
“Rabbinin makâmında durup hesap vermekten korkan kimseye iki cennet vardır.” (er-Rahmân, 46) âyet-i kerîmesi nâzil oldu. (Süyûtî, Lübâbu’n-Nukûl, II, 146; Alûsî, XXVII, 117)