Hz. Âişe (radıyallâhu anhâ) anlatıyor:
“Rasûlullah (sallallâhu aleyhi ve sellem) Medine’ye geldiği vakit Ebû Bekir ile Bilâl (radıyallahu anhümâ) hummâ hastalığına yakalandılar. Ben yanlarına gittim:
«–Ey babacığım, dedim. Kendini nasıl hissediyorsun? Ey Bilâl sen nasılsın?» diye sordum. Ebû Bekir (r.a) hastalığı şiddetlenince:
«Her insana âilesi içinde “sabahın hayırlı olsun” denir.
Hâlbuki ölüm ona ayakkabısının bağından daha yakındır» derdi.
Bilal (r.a) da hummâsı biraz hafifleyince ağlamaklı sesini yükselterek (Mekke’ye hasretini ifade eden şu beyitleri terennüm ederdi):
«–Bilmem ki! Mekke vadisinde, etrafımı izhir ve celil otları sarmış vaziyette bir gece daha geçirebilecek miyim?
Mecenne suyuna ulaşacağım bir gün daha gelecek mi?
(Mekke’nin) Şâme ve Tafîl dağları bana bir kere daha görünecek mi?»
Sonra Bilal (r.a) şöyle beddua etti:
«Allah’ım, bizi yurdumuzdan çıkarıp bu vebâlı diyara süren Şeybe bin Rebîa, Utbe bin Rebîa ve Ümeyye bin Halef’e lânet et!»
Ben gidip vaziyeti Rasûlullah (s.a.v) Efendimiz’e haber verdim. Şöyle dua buyurdular:
«Allah’ım bize Medine’yi sevdir, tıpkı Mekke’yi sevdiğimiz gibi, hatta daha fazla! Onun havasını sıhhatli kıl! Onun sâ’ını, müdd’ünü hakkımızda bereketli eyle! Onun hummâsını Cuhfe’ye naklet![1]».” (Buhârî, Menâkıbu’l-Ensâr, 46, Fedâilü’l-Medine, 11, Merdâ, 8, 22, 43; Müslim, Hacc, 480; Muvatta’, Câmi’ 14)
Rasûlullah Efendimiz (s.a.v), ashabının hicret şeref ve sevabına tam olarak nâil olabilmelerini arzu eder ve şu niyâzda bulunurdu:
“Allah’ım! Ashâbımın (Mekke’den Medine’ye) hicretini tamamla! Onları ökçeleri üzere geri döndürüp hicretlerini yarım bırakma!” (Buhârî, Cenâiz, 36, Menâkıbu’l-Ensâr, 49; Müslim, Vasıyyet, 5)
[1] Cuhfe o vakit şirk diyarı idi. Ehlinin yahûdi olduğu da söylenir. Müslümanlar aleyhine kâfirlere yardım etmelerinden korkuluyordu. Efendimiz (s.a.v) onlara beddua ederek hastalıkla meşgul olup Müslümanlar aleyhine çalışmaya fırsat bulamamalarını istemiş, Cenab-ı Hak da duasını kabul buyurmuştur. Zamanımızda Râbiğ diye isimlendirilir.