Bir gün, Ahnef ibn-i Kays (r.a), Irak heyetiyle birlikte Hz. Ömer’in yanına gelmişti. Çok sıcak bir gündü. Ömer (r.a) bir önlük takınmış ve zekât develerinden birini yağlıyor, bakımını yapıyordu. Onları görünce:
“–Ahnef, üst eliseni çıkar da bana yardım et. Çünkü bu zekât devesidir. Onda yetimlerin, dulların ve yoksulların hakkı vardır.” dedi.
İçlerinden biri:
“–Allah seni mağfiret etsin ey Mü’minlerin Emîri, kölelerden birine emretsen de bu işi yapsa olmaz mı?!” dedi.
Ömer (r.a) şu güzel cevâbı verdi:
“–Ey fülân, kim Ömer’den ve Ahnef’ten daha iyi köle olabilir ki? Mâdem ki o, müslümanların işlerini üzerine almıştır, öyleyse müslümanların kölesidir. Nasıl ki kölenin efendisine karşı samîmî olması ve emâneti hakkıyla ifâ etmesi gerekiyorsa onun da müslümanlara karşı böyle yapması îcâb eder.” (Ali el-Müttakî, V, 761/14307)
Hz. Ömer’in, kaçan bir zekât devesinin peşinden koşarak onu yakalamak için uğraştığı da rivâyet edilir.