İbn-i Ömer (r.a) şöyle anlatıyor:
Rasûlullah (s.a.v) Efendimiz’in yanındaydık:
“–Söyleyin bakalım, müslüman kişiye benzeyen ağaç hangisidir. O ağaç yeşildir, yaprağını hiç dökmez, o şöyle şöyledir (diye o ağacın güzel vasıflarını saydılar. Sonra da:) «Rabbinin izniyle her an meyvesini verip durur»[1]” buyurdular.
Gönlüme o ağacın hurma olduğu geldi. Ancak baktım Hz. Ebû Bekir ve Ömer (r.a) konuşmuyorlar, ben de konuşmayı uygun görmedim. İnsanlar (isabetli) bir cevap veremeyince Rasûlullah Efendimiz (s.a.v):
“–O hurma ağacıdır” buyurdular.
Oradan ayrıldığımızda babam Hz. Ömer’e:
“–Babacığım, vallahi gönlüme o ağacın hurma olduğu geldi.” dedim.
“–Peki, niçin söylemedin?” dedi.
“–Siz konuşmayınca ben de bir şey söylemeyi uygun bulmadım.” dedim.
Bunun üzerine babam bana şöyle dedi:
“–Sen onu söylemiş olsaydın, bu benim için şundan şundan daha sevimli olurdu.” (Buhârî, Tefsîr, 14/1)