Bir gün bir şahıs Peygamber Efendimiz’e gelerek bazı şeyler istedi. Allah Rasûlü (s.a.v):
“–Şu anda yanımda sana vereceğim bir şey yok! Lâkin bize bir şey gelip de sana verinceye kadar borç al!” buyurdular.
Fahr-i Kâinât Efendimiz’in sıkıntıya girmesine gönlü râzı olmayan Ömer (r.a):
“–Yâ Rasûlallah! Allah Teâlâ Siz’i bununla mükellef kılmadı! Yanınızda ne varsa verdiniz! Yanınızda yoksa mes’ûl olmazsınız!” dedi.
Allah Rasûlü (s.a.v) Hz. Ömer’in bu sözünden memnun olmadılar. Hatta bu durum mübârek yüzlerinden belli oldu.
Bunun üzerine bir zât:
“–Yâ Rasûlallah, anam babam Siz’e fedâ olsun! Verin! Arş’ın Sâhibi azaltır, hazinesi tükenir diye korkmayın!” dedi.
Bu güzel sözler üzerine Nebiyy-i Ekrem Efendimiz (s.a.v) hemen tebessüm ederek:
“–Ben de bununla emrolundum!” buyurdular. (Heysemî, X, 242)
Rasûlullah Efendimiz (s.a.v) o kadar cömert idiler ki ellerinde bir şey olmadığı zaman borçlanarak infak ederlerdi. Ömer (r.a) ise, Peygamber (s.a.v) Efendimiz’in ağır yük altına girip sıkıntı çekmelerine üzülüyordu.