Bir gün Ömer (r.a) bir grup insanla yolda yürürken yolda Havle bint-i Sa’lebe’ye rastladı. Havle Hâtun, Hz. Ömer’e durmasını söyledi. O da durdu, kadının yanına yaklaştı. Başını Havle’ye doğru eğip onu dikkatice dinlemeye başladı. Hz. Havle’nin derdini dinleyip arzusunu yerine getirdikten sonra geri döndü. Bir kimse:
“–Ey Mü’minlerin Emiri! Kureyş büyüklerini şu ihtiyar kadın için mi beklettin?” dedi.
Ömer (r.a) kızdı:
“–Yazıklar olsun sana! Sen o kadının kim olduğunu biliyor musun?”
“–Hayır!”
“–O kadın, Allah Teâlâ’nın yedi kat semâların ötesinde dinlediği Havle bint-i Sa’lebe’dir! Allah’a yemin ederim ki eğer akşama kadar yakamı bırakmasaydı işi görülmedikçe yanından ayrılmazdım.” (İbn Hacer, el-İsâbe, IV, 290)
Ömer (r.a) burada Mücâdele Sûresi’nin ilk âyet-i kerimesine işaret etmektedir. Havle (r.a), bu sûrenin nâzil olmasına sebep olan hâdisenin kahramanıdır.